3μερο στο Βόλο (1)

Αδέρφια, καλημέρα.

Είναι πρωινό Κυριακής 2 Απριλίου, δηλαδή τέρμα τα ψέματα. Σκοπός αυτού του post είναι να μεταφέρω τις εμπειρίες μου από ένα καταπληκτικό 3ημερο στο Πήλιο και πιο συγκεκριμένα στο χωριό του Αγίου Λαυρεντίου, που ήταν και η βάση μας.

Ημέρα 1^η

Το λοιπόν, ξεκινήσαμε την Τετάρτη 29 Μαρτίου 2006, πουρνό πουρνό, για τα φοιτητικά δεδομένα και αντίθετα στις προβλέψεις που έλεγαν ότι μετά από ένα βαρβάτο μεθύσι και ξενέρωμα του οδηγού δεν θα ήταν δυνατό να συμβεί. Φορτώσαμε το ηρωικό Fiat Punto και ξεκινήσαμε, με το νου μας στην 1^η μας απώλεια. Η Μπέτυ αρρώστησε χτες βράδυ και αδυνατούσε να ακολουθήσει τους υπόλοιπους 3 συνταξιδιώτες. Το τιμόνι μέχρι τη Θεσσαλονίκη είχε ο Χρήστος ( Dj Uzupis) γιατί το κεφάλι μου κουδούνιζαν ακόμα τα 5 (;) Dimple της προηγούμενης νύχτας...Η μέρα ήταν υπέροχη και το ταξίδι πολύ βατό. Στη Θεσσαλονίκη είχαμε στάση στο σπίτι μου, όπου και γνωρίσαν τα παιδιά τη μάνα μου, ενώ αλλάξαμε αυτοκίνητο. Πήραμε την Skoda Octavia του Κυριάκου (πατήρ μου) λόγω διαφοράς κλάσης. Το τιμόνι παρέλαβα εγώ, την μουσική επιμέλεια ο Χρήστος και την εμψύχωση η Μέλλω. Η Skoda πετούσε και το ταξίδι ως το Βόλο ήταν παιχνιδάκι. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συνέβη και έκλειψη ηλίου (!), 75% παρακαλώ, την οποία θαυμάζαμε από την ηλιοροφή του αυτοκινήτου και με τη βοήθεια ενός μαύρου γυαλιού ηλεκτροκόλλησης που η μάνα μου μας είχε προμηθεύσει.

Στο βόλο φτάσαμε κατά τις 3, όπου και πληροφορηθήκαμε ότι σε μία ώρα σχολάει η Ερμιόνη, η αδερφή της Μέλλω, από το φροντιστήριο. Περιμένοντας την λοιπόν για να την ανεβάσουμε στο χωριό είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε στο λιμάνι του Βόλου, να θαυμάσουμε την ομορφιά του και να χαρούμε για την παρουσία τόσων γυναικών, από το παιδαγωγικό δίπλα. Επίσης εντύπωση μας έκαναν τα πολλά ποδήλατα που κυκλοφορούν στην πόλη. Απολαύσαμε ένα αναψυκτικό κάτω από ένα δέντρο και παίρνοντας την Ερμιόνη, κινήσαμε για το χωριό.

Περνώντας την Αγριά και στρίβοντας αριστερά, και διαμέσου μιάς καταπληκτικής διαδρομής, φτάσαμε μετά από 12 km στον Άγιο Λαυρέντιο, ένα καταπληκτικό χωριό, παραδοσιακό και διατηρημένο, 700 ετών περίπου, σκαρφαλωμένο στο Πήλιο με θέα όλο τον Παγασητικό. Μείναμε αποσβολωμένοι και έτσι κατεβάσαμε τα πράματά μας στο πατρικό της Μέλλω.

Εκεί μας περίμενε η μητέρα της, η κυρία Κατερίνα και το 5χρονο αδερφάκι της, η Ιωάννα, όπως επίσης και ένα καταπληκτικό χταπόδι στιφάδο και χειροποίητο κατσικίσιο τυρί και κρασί παραγωγής τους. Τα τσακίσαμε σε χρόνο ρεκόρ. Στη συνέχεια, πήραμε τις τσάντες μας στον ώμο και κατευθυνθήκαμε προς το χώρο διαμονής μας, το σπίτι της γιαγιάς. Η εκπληξή μας όταν φτάσαμε ήταν κάτι παραπάνω από μεγάλη. Ειχαμε έναν ανακαινισμένο όροφο σε ένα παραδοσιακό σπίτι, όλο δικό μας. Με αυτόνομη θέρμανση, μπάνιο και ένα μπαλκόνι που έβλεπε όλο το βουνό και τον κόλπο παράλληλα...Μείναμε να κοιτάμε για πολύ ώρα, όταν μας φώναξε η γιαγιά για καφέ. Τον ήπιαμε κοιτώντας παράλληλα το βρεφικό άλμπουμ φωτογραφιών της Μέλλω, όταν ήρθε ο θείος της και μας είπε ότι ο πατέρας της είναι στο αμπέλι και καλό θα ήταν να πάμε. Παρόλη την κούραση, πήγαμε, μέσα στη νύχτα και είδαμε πως γίνεται το μπόλιασμα του φυτού (δεν είναι της παρούσης η επεξήγηση της τεχνικής).

Γυρνώντας, κάναμε μπανάκι, χαρήκαμε την θέα και κατά τις 12 πήγαμε στο καφενείο του Φραγκογιάννη για τσιπουράκι. Τσακίσαμε 5 25ρακια, με τον ανάλογο μεζέ και πλέον τα μάτια βάρυναν επικίνδυνα. Ο ύπνος ήρθε σαν φυσικό επακόλουθο μιας ωραίας και γεμάτης ημέρας.