3μερο στο Βόλο (3)

Ημέρα 3^η

Η τρίτη ημέρα της εκδρομής, Παρασκευή 31 Μαρτίου, ξεκίνησε πάνω κάτω όπως και η προηγούμενη. Διαφοροποιήθηκαν στα εξής.

1. Περίμενα το Χρήστο να φύγουμε παρέα.

2. Αντί για Σπανακοτυρόπιτες, φάγαμε ζεστό ψωμί από τον φούρνο της κ. Κατερίνας, με βούτυρο και μέλι

3. Αντί για βόλτα στο χωριό, ήπιαμε καφεδάκι στην πλατεία όπου και ο Χρήστος ταρίφωσε τον υπογράφοντα στο τάβλι, παίρνοντας έμμεση εκδίκηση για την Μέλλω.

Η ιδέα της Μέλλω, ήταν να πάμε στο Τρίκερι, ένα χωριό στην μύτη του Παγασητικού, το οποίο βλέπει στο Αιγαίο και όχι μέσα στον κόλπο. Αυτή η ιδέα αποδείχτηκε υπέροχη.

Ξεκινήσαμε, περνώντας από την Αγριά και το συνεργείο του πατέρα της Μέλλω, του κύριου Αποστόλη. Αφού μας έδωσε τις κατάλληλες οδηγίες, για να μην πάμε προς Αθήνα (ε, Μέλλω;) και αφού μας είπε ότι είχαμε 1 ώρα και 45 λεπτά τουλάχιστο μπροστά μας, ξεκινήσαμε. Η μέρα ήταν θαυμάσια, μύριζε καλοκαίρι, άλλωστε ο Μάρτιος έφευγε σιγά σιγά, τα φυτά ανέβλυζαν τον μύρο τους και η μικρή ταχύτητα του αυτοκινήτου, λόγω στροφών, μας έδινε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να θαυμάσουμε το τοπίο το οποίο αναδυόταν στροφή στη στροφή.

Σε μία από αυτές τις στροφές, ένας κολπίσκος εμφανίστηκε μπροστά μας. Μετά από ελάχιστη σκέψη σταματήσαμε και βρήκαμε δρόμο πρόσβασης, με τα πόδια φυσικά. Θαυμάσαμε τα πράσινα νερά του και αράξαμε στα βραχάκια κοιτώντας τον ορίζοντα. Μια ακατανίκητη τάση να πέσουμε στα νερά μας έπιασε, αλλά δεν είχαμε μαγιό. Σιγά το πράμα , για αυτό είναι τα εσώρουχα. Τα πετάξαμε γρήγορα τα ρούχα μας ( εκτός από τη Μέλλω, δυστυχώς) και πέσαμε στα ΠΑΓΩΜΕΝΑ νερά... Ήταν ένα πρώιμο σοκ για την ώρα, αλλά η ηδονή του κρύου νερού, του ήλιου και της ελευθερίας μας έκανε ευτυχισμένους σαν παιδιά που κάνουν ζαβολιά και ξέρουν ότι κανείς δεν θα τους μαλώσει. Σε 5 λεπτά βγήκαμε βέβαια, γιατί όπως προείπα, το νερό ήταν παγωμένο. Στεγνώσαμε στον ήλιο, δεν είχαμε την πολυτέλεια της πετσέτας, και συνεχίσαμε για το Τρίκερι.

Φτάσαμε στις 4. Το χωριό μοιάζει με νησί, είναι το μόνο σίγουρο. Δεν δίνει την ιδέα ότι ανήκει στον ηπειρωτικό κορμό. Γραφικό λιμανάκι, χρωματιστά σπιτάκια, ησυχία, 2 ταβερνάκια και στην άκρη το καρνάγιο. Εκεί κατευθυνθήκαμε πρώτα, γιατί είχαμε δουλειά να κάνουμε. Ένας φίλος της Μέλλω είχε το ιστιοφόρο του για συντήρηση. Το βρήκαμε, ανεβήκαμε απάνω και πραγματικά νιώσαμε να ταξιδεύουμε μακριά, έστω και αν ήμασταν στην στεριά. Μας έγινε και μία ξενάγηση στις καμπίνες του, σπίτι ολόκληρο. Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες και ρωτήσαμε μερικά πράματα τους τεχνίτες για την ανέλκυση και συντήρηση πλοίων, τι άλλο μας έμενε; Το φαΐ φυσικά.

Την πέσαμε λοιπόν στο πρώτο ταβερνάκι και το τσίπουρο μας συνόδεψαν καραβίδες, σκαθάρια και χταπόδι, όλα φρεσκότατα. Αφού απολαύσαμε το τσίπουρο με τα εδέσματα, με το αλάτι από το θαλασσινό μας μπάνιο να μας τραβάει το δέρμα και το αεράκι να μυρίζει καλοκαίρι, αναλωθήκαμε σε εκ βαθέων ανάλυση των αισθηματικών του υπογράφοντος. Συμπέρασμα δε βγήκε, αλλά είχε γέλιο.

Η ώρα όμως περνούσε και είχαμε και 2 ώρες δρόμο για επιστροφή. Έτσι πήραμε το αυτοκίνητο, βάλαμε χεβυμεταλλιές για να στρώσουμε και κινήσαμε για το Α. Λαυρέντιο, ενώ ο ήλιος αργοέσβηνε πίσω από το βουνό δίνοντας ένα ειδηλιακό χρώμα στη θάλασσα, κάνοντας παράλληλα τη διάθεσή μας μελαγχολική. Περνώντας από το συνεργείο και πάλι, η Μέλλω πήρε το ηρωικό Fiataki της και ανεβήκαμε στο χωριό.

Μετά από ένα μπανάκι για να φύγει η αρμύρα, και λίγη ξεκούραση, το τραπέζι της κ. Κατερίνας ήταν στρωμένο και πάλι. Αυτή τη φορά με μελιτζάνες με τυρί στο φούρνο και μπριζόλες. Το κρασί ήταν δεδομένο, η χορτόπιτα έκπληξη και το παγωτό επιστέγασμα. Το ευχάριστο της υπόθεσης ήταν ότι τελικά ήρθε και ο κ. Αποστόλης στο τραπέζι ενώ στη συνέχεια ο Κώστας που είχε το καφενείο στην πλατεία, μας έκανε την τιμή. Η συζήτηση και το κρασάκι συνεχίστηκαν μέχρι τις 3 το πρωί όπου και αποκαμωμένοι πήγαμε να καταλύσουμε. Ο Χρήστος κοιμήθηκε αμέσως, εγώ με τη Μέλλω είχαμε κουβέντα και πήγε 5 μέχρι να κλείσουν τα βλέφαρά μας.....και την επόμενη μας περίμενε το ταξίδι της επιστροφής.