H επιστροφή

Σάββατο και Πρωταπριλιά σήμανε η ημέρα της επιστροφής. Τα κρασάκια μας βάρυναν λιγάκι το κεφάλι και ενώ είχαμε πει ότι θα ξεκινήσουμε κατά τις 9 το πρωί, σηκωθήκαμε στις 10. Εκ των πραγμάτων ήταν δεδομένο ότι θα αργούσαμε, έτσι πηγαίναμε με το πάσο μας. Φτιάξαμε βαλίτσες, πήραμε πρωινό και αφού το τρενάραμε όσο γινόταν στο φούρνο της κ. Κατερίνας, το τελευταίο πράγμα που κάναμε ήταν μία ξενάγηση στις αποθήκες του κ. Αποστόλη. Είχε πάει όμως ήδη 13+30 και έπρεπε να ξεκινήσουμε.

Πήραμε το δρόμο προς Βόλο, αλλά όχι και προς Θεσσαλονίκη. Οι γονείς μου είχαν καταλύσει σε ένα φιλικό σπίτι στην Πορταριά. Ήταν ευκαιρία να τους δούμε. Έτσι καταλήξαμε πάλι μεσημέρι σε ένα τραπέζι, να πίνουμε μπύρες και να συζητάμε περί επαγγελματικής αποκατάστασης των μηχανικών. Στις 16+30 επιτέλους πήραμε το δρόμο του γυρισμού.

Η διάθεση ήταν μελαγχολική, λόγω της επιστροφής. Φυσικά υπήρχε το αίσθημα της ικανοποίησης, αλλά το γεγονός ότι κάτι τελείωσε βάρυνε την σκέψη μας. Ο ήλιος έλαμπε και μας ζάλιζε καθ’ όλη τη διάρκεια της επιστροφής. Η μουσική είχε γίνει υποτονική και πέσαμε γενικώς. Μια στάση στο κάστρο του Πλαταμώνα έγινε, αλλά ήταν κλειστό, οπότε δεν το θαυμάσαμε από κοντά.

Φτάσαμε Θεσσαλονίκη κατά τις 7, ήπιαμε καφεδάκι, χαζέψαμε λιγάκι τα παιδικά μου άλμπουμ με φωτογραφίες, αλλάξαμε αυτοκίνητο και πάλι. Το ηρωικό Punto πια οδηγούσε ο Χρήστος. Η Μέλλω αποφάσισε να παρατείνει τις διακοπές της μένοντας ακόμα μία ημέρα στη Θεσσαλονίκη. Έτσι, ενώ σουρούπωνε, ξεκινήσαμε για να επανέλθουμε στη ρουτίνα μας και στα καθημερινά μας προβλήματα.